Celebrowanie letniego przesilenia słońca ma w Rumunii bardzo starą i wciąż bogatą tradycję. Praktyki i rytuały tego dnia (a raczej: tej nocy) były bardzo różnorodne, a poszczególne regiony mogły świętować inaczej. Było jednak kilka niepodważalnych punktów wspólnych: obecność sânziene, plecenie wianków z przytulii, wróżby miłosne, zbieranie ziół i wspólna zabawa przy ognisku. Współczesne praktyki są pozostałością dawnych, przedchrześcijańskich systemów wierzeń. Rumuńskie celebracje przesilenia letniego mogą wywodzić się od kultu słońca i księżyca ☀️🌙 bądź/oraz kultu bogini Diany.

Powszechnie używana nazwa tego święta – Sânziene – wywodzi się z terenów Mołdawii oraz Transylwanii. Na południu Rumunii często mówiono o nim Drăgaica. Mircea Eliade przypuszczał, że Sânziana pochodzi od San[cta] Diana, a więc od świętej Diany, bogini księżyca, lasu i dzikich terenów. Być może rzymska bogini została utożsamiona z dacką Bendis, boginią księżyca, lasów i magii (choć są to jedynie domniemania). 

Drăgaica również jest łączona z Dianą. Na terenach rumuńskich była bóstwem agrarnym – miała chronić roślinność oraz uprawy. Była również opiekunką mężatek i panien na wydaniu. Zyskaniu przychylności bogini miał służyć rytuał nazywany tańcem Drăgaiki (rum. Dansul Drăgaicei), w którym dziewczyna odgrywająca rolę bogini w stroju panny młodej przechodziła z orszakiem dziewcząt przez całą wieś oraz pola uprawne.